درک‏ ‏عملکرد‏ ‏ایمنی‏ ‏راه‏ ‏کشورهای‏ ‏عضو‏ ‏سازمان‏ ‏همکاری‏ ‏و‏ ‏توسعه‏ ‏اقتصادی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 مترجم مسئول

2 مترجم دوم

چکیده

عملکرد‏ ‏ایمنی‏ ‏جاده‏‏ای‏ ‏‏کشورهای‏ ‏توسعه‏ ‏یافته‏ ‏عضو‏ ‏سازمان‏ ‏همکاری‏ ‏و‏ ‏توسعه‏ ‏اقتصادی ‏در‏ ‏طول‏ ‏قرن‏ ‏گذشته‏ ‏الگویی‏ ‏قابل‏ ‏توجه‏ ‏و‏ ‏سازگار‏ ‏را‏ ‏نشان‏ ‏می‏دهد‏‏. ‏‏در‏ ‏بسیاری‏ ‏از‏ ‏این‏ ‏کشورها‏،‏ ‏‏مرگ‏ ‏و‏ ‏میر‏ ‏ترافیکی‏ ‏تا‏ ‏سال‏ ‏1960‏ ‏رو‏ ‏به‏ ‏افزایش‏ ‏بود‏ ‏اما‏ ‏از‏ ‏آن‏ ‏زمان‏ ‏به‏ ‏بعد‏ ‏به‏ ‏طور‏ ‏پیوسته‏ ‏کاهش‏ ‏یافته‏ ‏است‏. ‏‏درک‏ ‏تاریخ‏ ‏ایمنی‏ ‏راه‏ ‏کشورهای‏ ‏عضو‏ ‏سازمان‏ ‏همکاری‏ ‏و‏ ‏توسعه‏ ‏اقتصادی‏،‏ ‏‏بینش‏ ‏مفیدی‏ ‏را‏ ‏می‏تواند‏‏ ‏برای‏ ‏متخصصان‏ ‏ایمنی‏ ‏راه‏ ‏کشورهای‏ ‏کمتر‏ ‏توسعه‏ ‏یافته‏ ‏فراهم‏ ‏کند‏ ‏تا‏‏‏ ‏آن‏ها‏ ‏‏را‏ ‏در‏ ‏مدیریت‏ ‏بهتر‏ ‏‏سیستم‏ها‏ی‏ ‏‏حمل‏و‏نقل‏‏ ‏کمک‏ ‏کند‏. ‏‏در‏ ‏این‏ ‏فصل‏ ‏روند‏ ‏بهبود‏ ‏عملکرد‏ ‏کشورهای‏ ‏عضو‏ ‏سازمان‏ ‏همکاری‏ ‏و‏ ‏توسعه‏ ‏اقتصادی‏ ‏از‏ ‏طریق‏ ‏سه‏ ‏دیدگاه‏ ‏بررسی‏ ‏می‏شود‏. ‏‏در‏ ‏ابتدا‏،‏ ‏‏روند‏ ‏رو‏ ‏به‏ ‏رشد‏ ‏و‏ ‏یا‏ ‏رو‏ ‏به‏ ‏نزول‏ ‏مرگ‏ ‏و‏ ‏میرهای‏ ‏ترافیکی‏ ‏به‏ ‏عنوان‏ ‏یک‏ ‏فرایند‏ ‏توسعه‏‏ای‏ ‏‏طبیعی‏ ‏محسوب‏ ‏می‏شد(جبرگرایی‏ ‏اقتصادی)‏. ‏‏در‏ ‏این‏ ‏دیدگاه‏،‏ ‏‏در‏ ‏ابتدا‏ ‏صدمات‏ ‏ترافیکی‏ ‏به‏ ‏عنوان‏ ‏یک‏ ‏جامعه‏ ‏موتوریزه‏ ‏افزایش‏ ‏می‏یابد‏ ‏اما‏ ‏آمار‏ ‏صدمات‏ ‏پس‏ ‏از‏ ‏رسیدن‏ ‏جامعه‏ ‏به‏ ‏یک‏ ‏آستانه‏ ‏توسعه‏ ‏و‏ ‏پس‏ ‏از‏ ‏شروع‏ ‏به‏ ‏رسیدگی‏ ‏به‏ ‏مسائل‏ ‏بهداشتی‏ ‏و‏ ‏زیست‏ ‏محیطی‏ ‏کاهش‏ ‏پیدا‏ ‏‏‏می‏کند‏. ‏‏دومین‏ ‏دیدگاه‏ ‏چشم‏انداز‏ ‏این‏ ‏موقعیت‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏به‏ ‏وسیله‏ ‏نشان‏ ‏دادن‏ ‏روند‏ ‏افزایش‏ ‏یا‏ ‏کاهش‏ ‏می‏توان‏ ‏توضیح‏ ‏داد‏ ‏تغییر‏ ‏در‏ ‏خطر‏،‏ ‏‏زمانی‏ ‏اتفاق‏ ‏می‏افتد‏ ‏که‏ ‏موتوریزاسیون‏ ‏از‏ ‏طریق‏ ‏افزایش‏ ‏استفاده‏ ‏از‏ ‏خودرو‏ ‏رخ‏ ‏دهد‏. ‏‏با‏ ‏افزایش‏ ‏استفاده‏ ‏از‏ ‏خودرو‏ ‏خطر‏ ‏در‏ ‏ابتدا‏ ‏برای‏ ‏عابران‏ ‏افزایش‏ ‏پیدا‏ ‏‏‏می‏کند‏. ‏‏با‏ ‏این‏ ‏حال‏،‏ ‏‏بالاخره‏ ‏اکثر‏ ‏عابران‏ ‏پیاده‏ ‏خودرو‏ ‏سوار‏ ‏و‏ ‏موتورسوار‏ ‏می‏شوند‏ ‏و‏ ‏تعداد‏ ‏عابران‏ ‏پیاده‏ ‏کاهش‏ ‏پیدا‏ ‏‏‏می‏کند‏ ‏و‏ ‏از‏ ‏این‏ ‏رو‏‏‏ ‏آن‏ها‏ ‏‏در‏ ‏معرض‏ ‏صدمات‏ ‏ترافیکی‏ ‏راه‏ ‏قرار‏ ‏می‏گیرند‏. ‏‏در‏ ‏نهایت‏ ‏ما‏ ‏به‏ ‏این‏ ‏موضوع‏ ‏از‏ ‏دریچه‏ ‏یک‏ ‏فرایند‏ ‏سیاسی‏ ‏نگاه‏ ‏می‏کنیم‏. ‏‏ما‏ ‏داده‏های‏ ‏‏آماری‏ ‏را‏ ‏دوباره‏ ‏مورد‏ ‏ارزیابی‏ ‏قرار‏ ‏دادیم‏ ‏تا‏ ‏نشان‏ ‏دهیم‏ ‏که‏ ‏اواخر‏ ‏دهه‏ ‏1960‏ ‏یک‏ ‏لحظه‏ ‏خاص‏ ‏در‏ ‏تاریخ‏ ‏بود‏ ‏هنگامی‏ ‏که‏ ‏کشورهای‏ ‏عضو‏ ‏سازمان‏ ‏همکاری‏ ‏و‏ ‏توسعه‏ ‏اقتصادی‏ ‏که‏ ‏‏‏اساساً ‏از‏ ‏یکدیگر‏ ‏متفاوت‏ ‏بودند‏ ‏با‏ ‏یکدیگر‏ ‏سطوح‏ ‏درآمدی‏ ‏ایجاد‏ ‏کردند‏ ‏تا‏ ‏ریسک‏ ‏حمل‏و‏نقل‏‏ ‏را‏ ‏به‏ ‏وسیله‏ ‏سازماندهی‏ ‏و‏ ‏‏‏تأمین‏‏ ‏مالی‏ ‏نمایندگی‏های‏ ‏‏ملی‏ ‏ایمنی‏ ‏راه‏ ‏تنظیم‏ ‏کنند‏. ‏‏طی‏ ‏دهه‏های‏ ‏‏بعد‏،‏ ‏‏این‏ ‏نهادها‏ ‏توانستند‏ ‏برنامه‏های‏ ‏‏ایمنی‏ ‏ملی‏ ‏راه‏ ‏را‏ ‏در‏ ‏مقیاس‏های‏ ‏‏وسیعی‏ ‏اجرا‏ ‏کنند‏ ‏که‏ ‏این‏ ‏مسئله‏ ‏تأثیر‏ ‏قابل‏ ‏توجهی‏ ‏در‏ ‏کاهش‏ ‏تلفات‏ ‏ترافیکی‏ ‏داشته‏ ‏است‏. ‏‏پیامد‏ ‏اصلی‏ ‏این‏ ‏دیدگاه‏ ‏برای‏ ‏کشورهای‏ ‏کم‏ ‏درآمد‏ ‏و‏ ‏کمتر‏ ‏توسعه‏ ‏یافته‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏نیازی‏ ‏به‏ ‏صبر‏ ‏کردن‏ ‏ندارند‏ ‏تا‏ ‏در‏ ‏جهت‏ ‏ایمنی‏ ‏‏‏راه‏ها‏ ‏‏آگاه‏‏تر‏ ‏و‏ ‏غنی‏‏تر‏ ‏بشوند‏. ‏‏در‏ ‏عوض‏،‏‏ ‏‏آن‏ها‏ ‏‏باید‏ ‏همین‏ ‏حالا‏ ‏نسبت‏ ‏به‏ ‏ایجاد‏ ‏موسسات‏ ‏ملی‏ ‏با‏ ‏مأموریت‏ ‏و‏ ‏منابع‏ ‏مشخص‏ ‏اقدام‏ ‏کنند‏ ‏تا‏ ‏ایمنی‏ ‏راه‏ ‏را‏ ‏در‏ ‏سیستم‏ ‏حمل‏و‏نقل‏شان‏ ‏مدیریت‏ ‏و‏ ‏تنظیم‏ ‏کنند‏. ‏‏

کلیدواژه‌ها